เราจดจำเพื่อที่จะลืม
posted on 27 May 2012 05:17 by i-luck-you
วันหนึ่ง, พอตื่นขึ้นมาแล้วก็รู้สึกว่า ตัวเองกำลังจะจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
พอพยายามจะนึกว่าเมือสักครู่ เราฝันถึงเรื่องอะไรนะมันก็เหมือนกับว่า
พอความฝันมันเจออากาศออกซิเจน แล้วมันจะสลายไปเอง บางที
เราก็รู้สึกว่า เรากำลังฝันอยู่ในฝันของตัวเอง
พลันคิดไปช่วงเวลาหนึ่ง ขณะที่กำลังจ้องมองรูปภาพของเพื่อนคนหนึ่ง
เราก็เกิดคำถามว่า คนที่เราดูรูปเขาอยู่นี้ เป็นใครกันนะ เราได้รู้จักกันอย่างไร
มันเหมือนอาการไม่แน่ใจ ว่าเราเคยได้รู้จักคนคนนี้จริงๆ
ก็แปลกดี ยิ่งนานวันความสัมพันธ์ที่มันพัฒนาไปเรื่อย
กลับรู้สึกว่าเรายิ่งไม่รู้จักกันมากกว่าเดิม ยิ่งรู้ก็ยิ่งไม่รู้
ความคิดมนุษย์นั้นเกินคาดเดา เราคิดว่ารู้จักคนคนหนึ่งดีพอ
แต่พอผ่านกาลเวลาไป เราคิดเอาเองเสียว่า เราไม่ได้รู้จักคนนั้นจริงๆเลยนี่หน่า
ไม่ใช่ทางสเตตัส หรือทวิต แน่นอน บางทีเขาเองก็อาจจะไม่รู้จักตัวเอง กลายเป็นแบบนั้น
ไม่มีทางทำความเข้าใจมันได้
/
คนสองคน กำลังจะเลิกที่จะจำคนหนึ่งตลอดไป
หากแต่น่าเสียดาย ที่เราไม่ใช้จักรกลไม่สามารถ 'เลือก' บันทึก
หรือล้างหน่วยความทรงจำ กันได้อย่างง่ายดาย เหมือนการฟอร์แมต
เราจึงคิดว่า เพราะฉะนั้นฉันจะบันทึก เขียน
เป็นเรื่องราว ภาพนิ่ง-เคลื่อนไหว ทำให้ดีที่สุด
เพราะคนคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต
บางทีเขาก็ไม่ได้แค่ผ่านเข้ามา
(ข้อเขียนชิ้นนี้จึงตกอยู่ในสภาพสถานะของการไม่ได้ถูกจดจำ)