Live In Dead
posted on 29 Jan 2012 12:25 by i-luck-you
วันนี้, เพื่อนผมตายครับ
อาจจะไม่ใช่เพื่อนคนที่สนิทและใกล้ชิดมากที่สุด
จะเจอกันตอนมัธยมปลายเรียนห้องเรียนติดกัน
ช่วงเวลาแห่งความทรงจำ เขาก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้น
กาลเวลาผ่านไป เร็วจนเราแทบไม่ทันตั้งตัว
พวกเราทั้งหมด บางคนก็เรียนจบทำงาน ประสบความสำเร็จ
บางสิ่งก็ตกหล่น เปลี่ยนที่เรียน โดนรีไทร์ ตามเส้นทางของตัวเอง
ตามแต่ที่มันจะเป็นไป มีเพียงช่วงเวลาในกิจกรรมเตะฟุตบอลของเรา
ที่ยังเก็บส่วนที่เราเหลือเอาไว้ เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน กลับมาเจอในพฤหัสทุกสัปดาห์
ตั้ม, ก็ยังคงอยู่ในสนาม เมื่อพฤหัสวันนั้น
วันที่ผมวิ่งจนหัวใจรับไม่ไหว หอบแหก ตั้มยังอยู่
ก่อนที่จะหายตัวไป ในช่วงเวลาที่ผมไม่รู้ตัว
ถามถึงเขา เพื่อนอีกคนก็บอกว่า "มันกลับไปแล้ว"
และวินาทีนั้น ก็เป็นสิ่งสุดท้าย
ที่ผมจะจดจำเขาเอาไว้ ในขณะที่ยังยิ้มอยู่
/
ใครก็คงจะเป็น ตอนเราเรียนจบ ขึ้นม.ปลาย
เข้ามหาลัย รับปริญญา สภาวะต่างๆ แบบใหม่ที่เราไม่เคยเจอ
ยังคงรอเด็กอายุเลขสอง ผ่านสิ่งเหล่านี้ไป ถ้าเกิดผมจะโดนปรามาสไม่ได้อาบน้ำร้อนมาก่อน
เหตุผลเดียวที่ผมมีคือ ช่วงเวลาแบบนี้ 'ช่วงเวลาแห่งการสูญเสีย' เกิดขึ้น และไม่ทันตั้งตัว
หลังจากไม่นานที่รู้ข่าวนี้จากทาง social network
ผมกดเข้าไปที่หน้า profile ของเพื่อนคนนี้ ตรวจสอบสถานะต่างๆของเขา
ทุกอย่างยังปกติดี ยังมีข้อความที่เขาหยอกล้อกับเพื่อนและแฟน
มีวิดีโอตัวหนึ่งถูกอัพทิ้งเอาไว้เมื่อไม่นานที่ผ่านมา
เป็นวิดีโอจากกล้องมือถือที่แฟนของเขาถ่ายเอาไว้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังสวีทกัน
มันเป็นวิดีโอธรรมดาของคู่วัยรุ่นธรรมดาคู่หนึ่ง แต่เรื่องบังเอิญก็มักจะเกิดขึ้น
โชคชะตา เปลี่ยนแปลงทุกวินาที และตลอดไป ในวิดีโอนั้น
คำพูดหนึ่งหลุดออกมาจากปากของเพื่อนผมคนนั้น
สวัสดีครับ
ผมตั้มนะ จำผมเอาไว้
.
.
.
ช่วงเวลาเหมือนหยุดลง
ถาถมด้วยความเสียใจ และภาพใบหน้าของเพื่อนผม
ใบหน้าและรอยยิ้มของเขา กับคำพูดสุดท้าย ไม่ว่าเขาจะพูดมันเล่นๆ หรืออะไรก็ตาม
สิ่งนี้มันจะทำให้ผมเติบโตขึ้น
และก้าวต่อไป พร้อมกับการเรียรู้และประสบการณ์ที่ผ่านมา
ตัวเลขของผมยังคงขยับเดินหน้าต่อไป พร้อมกับเลขชุดหนึ่งที่กำลังนับถอยหลัง
ส่วนตัวเลขของตั้มและบิว
หยุดและสงบลงแล้ว ตลอดไป